Wanneer zijn we eigenlijk gestopt met richting aangeven in het verkeer? Het lijkt bijna een collectieve gewoonte geworden: ongedefinieerd, ongegeneerd afslaan, haastig invoegen zonder signaal, de weg op gaan alsof niemand anders bestaat. Alsof het knipperlicht of je hand uitsteken een overbodige luxe is in een tijdperk waarin iedereen vooral bezig is met zijn eigen impulsen. Is het slordigheid, gemakzucht, arrogantie of een soort van alledaagse anarchie? Of allemaal.
Tussen twee zijwegen in, denk ik: nee, dit typeert ons. Dit ís de samenleving. We weigeren richting aan te geven. Niet op de weg, niet in het leven. Iedereen beweegt ergens heen, maar niemand vindt het nodig te laten weten waar hij precies naartoe gaat. Laat staan waarom.
Fietsers die zich gedragen alsof de straat een verlengde is van hun woonkamer. Automobilisten die de weg claimen alsof die met hun leasecontract is meegeleverd. Ik manoeuvreer er tussendoor, half of compleet gefrustreerd, half gefascineerd. Want waarom vergeten we dat knipperlicht? Waarom vergeten we onze hand uit te steken? Wat gaat er achter schuil?
Laten we eerlijk zijn. We leven met z’n allen in een tijd waarin iedereen een mening heeft, luid, uitgebreid en onwrikbaar. Maar een visie? Een richting? Iets dat verder reikt dan de volgende bocht? Ho maar. Ons denkverkeer lijkt op dat van een druk kruispunt zonder stoplichten: iedereen duwt, snijdt, grossiert in middelvingers, niemand weet eigenlijk waar hij heen moet, maar we gáán. Chaos als een sausje over de nieuwe normaalstand.
De samenleving is één groot, druk verkeersplein geworden met influencers die de kortste weg naar aandacht nemen, politici die links aangeven maar rechts afslaan. En dan roepen we allemaal dat het ‘druk’ is en ‘onoverzichtelijk’.
Ik verlang maar naar een klein iets, een teken: een knipperlicht. Een gebaar. Iets vriendelijks. Gewoon iemand die zijn hand uitsteekt en laat zien: hier ga ik heen, en jij kunt daar rekening mee houden.
Ik verlang naar een samenleving die dat weer durft. Richting geven. Gezamenlijke en duidelijke keuzes maken. En niet alleen roepen, maar ook bewegen in een richting die ergens toe leidt.
